Perfumy pachnące jak figi w słoneczny dzień, restauracja z gwiazdkowym potencjałem i viralowe przepisy – ostatnie miesiące obfitowały w fantastyczne smakołyki i przyjemności. Czas na kolejny odcinek podcatu z serii Inspiracje!
Ten zapach sprawia, że czuję jakbym stała pod drzewkiem figowym. Niektóre owoce już dojrzały i pachną słodkim jak syrop sokiem. Inne są jeszcze całkiem zielone. Słońce przebija się przez liście, a wiatr sprawia, że zapach jest wszechobecny.
Co tak pachnie zapytacie? A perfumy, które ostatnio pokochałam. Ten odcinek inspiracji będzie bowiem o małych luksusach dnia codziennego.
W inspiracjach #8 mówię m.in. o:
🟣 perfumach figowych
🧈 książce o maśle
🌯 domowym kebabie
🍽️ talerzach na ścianę
…i polecam Wam moich innych ulubieńców!
Perfumy, o których piszę to Fig Infusion od Essential Parfumes. Francuska niszowa marka perfum tworzy zapachy, które zapadają w pamięć. Mam od nich także perfumy Bois Imperial – świeże, drzewne, bardzo intrygujące. Ale o tym, jak to się stało, że wybrałam akurat ten flakon musicie posłuchać w podcaście, bo to żywy dowód na to, że nie ma przypadków!
Perfumy kupiłam podczas pobytu w Pszczynie. A byłam tam nieprzypadkowo, bo na zaproszenie restauracji Steampunk. To finediningowy lokal, znajdujący się w kompleksie Wodna Wieża. Zaskoczyła mnie dbałość o każdy, najmniejszy nawet detal. Zarówno jeśli chodzi o utrzymany w steampunkowym klimacie wystrój, jak i menu. Podczas degustacji najlepsze okazały się dania z rybami i owocami morza. Makaron z przegrzebkami i kawiorem na długo zostanie w mojej pamięci. Liczę na to, że restauracja znajdzie się w tegorocznej edycji przewodnika Michelin! Kto wie, może nawet z gwiazdką?
Na zaproszenie wpadłam również do warszawskiej restauracji Alina w Galerii Zachęta, żeby spróbować nowego wiosennego menu. Kule pyz nadziane bobem na ziołowym sosie czy ziemniaczki z ziołami na bryndzy były wspaniałe! Bardzo smakował mi też matias na kremie chrzanowym. Gwiazdą wieczoru była jednak kapusta stożkowa z maślankowym sosem – kwaskowa, słodka, umamiczna, cudowna! To domowa kuchnia, bazująca na polskich klasykach w nowej, ciekawej odsłonie.
A co gotowałam w domu? Na moim stole pojawił się między innymi viralowy kebab, bowl z przepisu Mariusza Maca i ciasto cytrynowe earl grey od Rozkosznego. Posłuchajcie w podcaście, dlaczego właśnie te dania mnie zachwyciły!
Pachnące cytrynami ciasto skojarzyło mi się z ciastem pieczonym przez bohaterkę książki „Masło” Asako Yuzuki. To znakomita rzecz, nie tylko ze względu na wciągającą fabułę. Akcja dzieje się w Japonii – dziennikarka chce przeprowadzić wywiad z więźniarką, oskarżoną o zlikwidowanie swoich partnerów. Siedząca za kratkami kobieta jest smakoszką, a jedzenie stanie się dla niej elementem manipulacji, w którą sprytnie wciągnie dziennikarkę. Ta książka świetnie radzi sobie ze zmysłowymi opisami potraw – dawno nie czytałam czegoś, co tyle miejsca poświęcałoby smakowi.
Polecam Wam również nową serię „W kuchni z Kieżunem”. Bartek Kieżun tym razem proponuje nie przewodniki, a książki z przepisami. Ukazały się już „Mąka górą!” o śródziemnomorskich wypiekach, „Włosi robią to lepiej” z recepturami na włoskie klasyki i „Zielonym do góry!” o daniach roślinnych.
A tym, którzy zawsze chcą wiedzieć o jedzeniu więcej, szczerze rekomenduję książkę Rowana Jacobsena „Dzikie kakao”. To reportaż o czekoladzie i podróż przez dżunglę do jej źródeł. Autor rozmawia z niszowymi producentami tabliczek z dzikiego kakao i szuka alternatyw dla przemysłowej produkcji czekolady, która nikomu nie służy – ani nam (bo smak jest bardzo jednowymiarowy), ani rolnikom (bo płaci się im za mało), ani środowisku (lasy są wycinane pod plantacje). Fascynująca lektura.
Dawno nie oglądałam tak dobrego serialu, jak „The Pitt”. Drugi sezon w niczym nie ustępuje pierwszemu. 15-godzinna zmiana lekarzy rozłożona na 15 odcinków jest pełna napięć i niełatwych emocji. Realizm potrafi przytłoczyć, ale jest to świetny serial.
Na drugim biegunie serialowych rozrywek jest „Z Belfastu do nieba”. Czysta komedia, w której trzy przyjaciółki próbują rozwikłać zagadkę zniknięcia czwartej z nich. Zabawne i dobrze zagrane.
Nadrobiłam także pierwszy sezon „The Beef”, po to żeby obejrzeć drugi – mimo, że historie są zupełnie osobne i nie mają ze sobą nic wspólnego. Fabuła obydwu sezonów kręci się jednak wokół konfliktu, tytułowej awantury, który narasta niczym kula śnieżna, by efektownie eksplodować w finale.
Po 10 latach postanowiono też nakręcić drugi sezon serialu „The Night Manager” z Tomem Hiddlestonem. Jest może bardziej brutalny niż pierwszy, ale nadal znakomity. Starcie między agentem wywiadu a handlarzem bronią ogląda się na jednym oddechu.
Więcej luzu (i nudy) znajdziecie z kolei w serialu „Love story”. Historia Johna Kennedy’ego i Carolyn Bessette jest fascynująca i tragiczna. Serial natomiast okazuje się niezwykle pretensjonalny, no chyba że nieco przymkniemy oko i damy się porwać najgorętszemu romansowi lat 90.
W ostatnich miesiącach grałam też w dwie świetne gry planszowe. To gry logiczne, z ciekawymi, fabularnymi zagadkami, takie które naprawdę dają satysfakcję. W grze „Pandora’s Legacy” najpierw układamy puzzle, a później na tej „planszy” rozwiązujemy łamigłówki, natomiast w „Ministry of Lost Things” musimy odnaleźć zaginioną… skarpetkę, przechodząc przez szereg niełatwych zagadek. To nie są gry dla dzieci – są po prostu za trudne. Ale! Można w nie grać w kilka osób, bo to gry kooperacyjne.
W kontekście gier muszę jeszcze wspomnieć o książce „Dungeon Crawler Carl” Matta Dinnimana. Jak sama nazwa wskazuje odnosi się ona do gier typu dungeon crawler. To historia Carla i jego kotki, Królewny Pączuś, którzy po apokalipsie trafiają do lochu, w którym mają walczyć z potworami, doskonalić umiejętności i przechodzić na kolejne poziomy. Czysta rozrywka, śmiałam się w głos.
Ta książka idealnie wpasowuje się w moje postanowienie na ten rok, by robić więcej rzeczy, które nie mają żadnego innego celu poza rozrywką. Nie muszą być rozwojowe, potrzebne do pracy, i tak dalej. A mam na to ostatnio dużo więcej czasu, bo… nie pracuję już na stałe w KUKBUK-u. Nadal współpracuję jednak z redakcją przy różnych projektach – moje teksty znajdziecie zarówno na stronie, jak i w najnowszym wydaniu magazynu.
I last but not least – zaczęłam zbierać już nie tylko bombki, ale także inne rzeczy w kształcie jedzenia. Takie jak na przykład talerze z ceramicznym jedzeniem od marki Funny Plates. O nich również więcej opowiadam w podcaście.
Mam nadzieję, że znajdziecie wśród inspiracji coś dla siebie – cieszcie się wiosennym czasem!
